Affet ki kapı açılsın

İlim İrfan

  /   964   /   03 Şubat 2020, Pazartesi

Diyanet Dergisi
 Yazdır

  

Hayat, inişli çıkışlı bir merdiven bizler için. Bir ânımız bir ânımıza uymuyor. İmtihan sırrı tecelli etsin diye nefes alıp verdiğimiz sürece her şeye şahit oluyoruz. Ayaklarımızın yerden kesildiği mutluluklarımız da oluyor, bizi derin hüzünlere gark eden üzüntülerimiz de... Bazen cennet bahçesinde dolaşır gibi huzurluyuz, sevdiklerimize huzur saçıyoruz kucak kucak… Kusurlarımız da oluyor, bize karşı işlenen kusurlar da... Lakin kusur işlediğimizde, hoş görülmeyi ve affedilmeyi beklerken bize karşı işlenen kusurlar hususunda katı davranıp hoşgörüsüz olabiliyoruz. Oysa yaptığımız hatalar için af kapılarının sonuna kadar açılmasını istiyorsak affedici olmalı, hoşgörü kanatlarımızı bütün kusurları ihata edecek şekilde açabilmeliyiz. Nefsimizin fısıltılarını dinleyip mümin kardeşimize kin duymayı bir tarafa bırakıp Efendiler Efendisi’nin yolunu yol ittihaz edebilmeliyiz.

Gelin hep birlikte gözlerimizi kapatalım ve hayalen 1400 küsur sene evveline gidelim. Gelin asrısaadete doğru seyahat edelim. Biri var o devirde... Hz. Hamza’nın Bedir savaşında öldürdüğü Tuayme’nin kardeşinin oğlu olan Cübeyr bin Mutim’in kölesi, ok ve mızrak atmada mahir biri... Cübeyr’in “Uhud savaşında Hamza’yı öldürürsen seni azat ederim!” diye kandırdığı, Ebu Süfyan’ın hanımı Hind’in de babasının ve amcasının intikamını almak için türlü vaatlerde bulunduğu biri... Uhud’da taş arkasına pusuya yatıp mızrağını atarak Hz. Hamza’yı şehit eden, Hind’e müjdeyi verip hayal ettiği dünyalıklara kavuşan biri...

Ona Hz. Hamza’yı öldürmek yetmemişti anlaşılan... Özgür olma hayali ve daha çok hediye alma hırsı ile göğsünü yarıp ciğerini çıkarmış ve Hind’e takdim etmişti. Hind’in yüreği katran rengi intikamla doluydu.

Allah Resulü (s.a.s.) savaş sonunda şehitler arasında dolaşırken, amcasının feci hâlini görünce dayanamamış; âdeta kalbinin parçalandığını hissetmişti. Gözleri yaşlı Yüce Peygamber, şunları söylemekten kendisini alamadı: “Ey Allah Resulü’nün amcası! Ey Allah ve Resulü’nün arslanı Hamza! Ey hayırlar sahibi Hamza! Ey Allah Resulü’ne bütün varıyla hami olan Hamza! Allah sana rahmet eylesin! Eğer yas tutmak gerekseydi senden sonra sevinmeyi terk edip yas tutardım...” (Tabakât, 3: 13-14.)

 Hz. Hamza’nın katili idi. Göz önünde olamazdı. Hicretin sekizinci yılında, Mekke fethedildiği gün Mekke’den kaçıp bir müddet uzak yerlerde kaldı. İslam Ansiklopedisi Vahşî b. Harb maddesinde anlatıldığına göre: “Resulüllah’ın huzuruna çıktığında veya onun kendisine haber gönderip İslam’a girmesini istediğinde Vahşî, günahkâr olduğunu söyleyerek tereddütlerini ifade edince Resul-i Ekrem, ‘Kim de tövbe eder ve salih amel işlerse işte o, Allah’a tövbesi kabul edilmiş olarak döner.’ (Furkan, 25/71.) ayetini okumuştur. Bunun üzerine Vahşî, ‘Ey Allah’ın Resulü! Ben neredeyse küfre denk bir günah işledim. Allah bunu da hasenata çevirir mi?’ diye sormuş, Resulüllah da ‘Şüphesiz Allah kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz. Bunun dışındaki günahları, dilediği kimseler için bağışlar…’ (Nisa, 4/116.) ayetiyle cevap vermiştir. Bununla da tatmin olmayan Vahşî, ‘Burada Allah’ın dilediğini affedeceği bildiriliyor, beni bağışlamayı diler mi dilemez mi bilmiyorum.’ deyince, Hz. Peygamber, ‘Ey kendilerinin aleyhine aşırı giden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları affeder. Çünkü O, çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.’ (Zümer, 39/53.) ayetini okuyarak Vahşî’nin bütün endişelerini gidermiş, bunun ardından Vahşî İslam’a girmiştir.”

Fakat amcasının parçalanmış vücudu gözlerinin önünden gitmiyordu. “Benim gözüme biraz az görün. Seni görünce amcamı hatırlıyor, dayanamıyorum. Elimde olmadan üzülüyorum.” buyurdu. Vahşi de Resulüllah’ın emrine uyarak, vefat edene kadar gözüne görünmedi. Mahcup, başı önünde Resulüllah’ın “Artık gözüme görünebilirsin.” sözünü duymak için bir ömür bekledi. Aynı mızrak ve aynı okla peygamberlik iddiasında bulunan Yalancı Müseyleme’yi öldürüp Hz. Osman zamanında vefat etti.

Şöyle bir düşünelim... Biz, bir ömür aynı yastığa baş koyduğumuz can yoldaşımızın bir tek hatası yüzünden gönlünü paramparça ederken, evladımızın toyluklarını affedemezken, kardeşlerimize üç kuruş fazla verdi diye ana babamıza kırılırken; O Resul (s.a.s.) en sevdiği amcasını öldüren Vahşî’yi affediyor. Bu nasıl bir yüce gönüllülüktür ki affetmekle kalmıyor, amcasının acısını içine gömüp onu bizim gözümüzde “Vahşî Radıyallahu anh” diyeceğimiz bir statüye yükseltiyor.

Peki ya Hind? Hz. Hamza’nın vücudunu paramparça eden, Uhud şehitlerinin organlarıyla kolye yapan Hind? Ona nasıl davranıyor? Hind imana yürüyünce “Gelme.” demiyor, “Sen amcamın ciğerini dişleyen bir yamyamsın.” demiyor, “Bu kirlenmiş ağzına Kelime-i Tevhid’i nasıl alırsın?” demiyor, “Bu kadar günah kirini hangi su temizler?” demiyor. Affediyor…

Tıpkı Taif’te ayağından kan çıkana kadar taşlayanları affettiği gibi… Allah Resulü, bu zorlu ânı daha sonraları şöyle anlatmıştı: “Bir ara başımı yukarı kaldırdığımda, beni gölgelendirmekte olan bir bulut gördüm. Baktım ki içinde Cebrail var. Bana seslendi ve şöyle dedi: ‘Şüphesiz Allah, kavminin sana söylediklerini ve seni (korumayı) reddettiklerini duymuştur. Onlar hakkında kendisine dilediğini emretmen için sana dağlar meleğini göndermiştir.’ Bunun üzerine dağlar meleği bana seslendi, selam verdi ve şöyle dedi: ‘Ya Muhammed! Ne dilersen olacaktır. İki dağı onların üzerine kapamamı dilersen (yaparım).’” Fakat çektiği bu kadar eziyete rağmen Rahmet Elçisi’nin dudaklarından yalnızca şu cümleler dökülmüştü: “(Hayır.), Bilakis ben Allah’ın, onların soyundan yalnız Allah’a kulluk eden ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmayan kimseler çıkarmasını dilerim.” Nitekim Allah Resulü’nün bu duası kabul olmuş, Yüce Allah’ın ona Mekke’nin fethini nasip ettiği günden itibaren Arap yarımadasında yaşayan müşrik topluluklar akın akın İslam’a yönelmişlerdi. (Buhari, Bed’ü’lhalk, 7; Müslim, Cihad ve Siyer, 111; Nasr, 110/1-2.)

Peki ya dualarında Allah’a layık kul, Resul’e layık ümmet olmayı dileyen bizler, Allah’ın ve Resulü’nün (s.a.s.) boyasıyla boyanıp ahlakıyla ahlaklanabiliyor muyuz? Daha ne kadar nefsimize hizmetçi olacağız? Kâinatın yaratıcısının ve O’nun habibinin affediciliği aşikâr ve kesinken biz nasıl bizden af dileyeni huzurdan kovuyoruz? Nasıl oluyor da Vahşî’nin sorusuna üç ayet ile cevap veren hassas bir dine inandığımızı söyleyip karşımızdakinin yakarışlarına tenezzül edip cevap vermiyoruz? Kendi hatalarımız boyumuzu aşmışken gönül bağı kurduğumuz dostlarımızı nasıl tek kalemde siliyoruz?

Yazık bize… Allah’ın rahmetinden, merhametinden, mağfiretinden bahsedip iş başa düşünce nefsimize yeniliyoruz. Konuşmaya gelince Müslümanlığı kimseye bırakmıyor, amele gelince kibir denizinde boğuluyoruz.

Hatırlayalım… Aczimizi itiraf ederek secdeye kapanıp gözyaşıyla seccademizin ıslandığı günleri… Merhamet dilediğimiz, “affet” diye dua dua yalvarıp yemeden içmeden kesildiğimiz günleri… Boyun büküp “Senden gayri Rabbim yok.” diyerek af dilediğimiz demleri… Günahlar ummanından selamet sahiline çıkmak için af gemisinin yolunu gözlediğimiz günleri… Af kapısında günlerce bekleyip tokmağa defalarca vurduğumuz günleri… Her tövbeyle pir u pak olduğumuz günleri…

Bu yüzden; affedelim ki affa mazhar olalım. Merhamet edelim ki Hak’tan merhamet görelim. Sevelim ki sevilelim. Unutmayalım ki af kapısı, affedenlere açılır.

Ayşeli POLAT

Isparta İl Vaizi

  

Yorumlar